Proste przyjęcie spadku a art 5 k.c.

Konstrukcja prawna prostego przyjęcia spadku wobec braku złożenia odpowiedniego oświadczenia w przepisanym terminie (art. 1015 § 1 i 2 k.c.) może w okolicznościach faktycznych konkretnej sprawy naruszać zasady współżycia społecznego (art. 5 k.c.).

 

Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2014 r.

(sygn. akt I ACa 516/2013)

Źródło: LexPolonica nr 8719411

Należy dodać, że ostatnia nowelizacja kodeksu cywilnego zmienia stan prawny w zakresie oświadczeń spadkowych - zasadą będzie przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza. Obecnie ustawa powyższa znajduje się w Senacie. Tym niemniej nowe przepisy będą stosowane tylko do spadków otwartych po dacie ich wejścia w życie.

Znieważanie a odpowiedzialność cywilna

Na gruncie prawa cywilnego możliwość znieważenia innej osoby pod jej nieobecność ogranicza się wyłącznie do przypadków zniewagi dokonanej publicznie lub w zamiarze, aby do tej osoby dotarła. Jedynie bowiem w tych przypadkach - poza znieważeniem osoby w jej obecności - można atak na chronioną sferę osobowości innego człowieka przypisać autorowi wypowiedzi znieważającej. W innych, jeżeli nawet wypowiedź o treści znieważającej dotrze do osoby, której dotyczy, będzie to wynikiem działania kogo innego; wówczas co najwyżej może powstać kwestia zniewagi ze strony tego "kogoś".

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2014 r.

(sygn. akt V CSK 361/13)

Dobra osobiste a godziwe warunki mieszkaniowe

Prawo do niezakłóconego korzystania z energii elektrycznej nie jest dobrem osobistym.

Szczególny związek dobra osobistego z naturą człowieka wyłącza możliwość ujmowania w tych kategoriach dóbr innego rodzaju, wprawdzie wpływających, na jakość ludzkiego bytowania, ale pochodzących z zewnątrz, niewywodzących się z istoty człowieczeństwa (…). Godziwe warunki mieszkaniowe są realizacją dostępu do dóbr cywilizacyjnych, ułatwiających i uprzyjemniających codzienne bytowanie, ale utrata możliwości korzystania z bieżącej wody nie godzi w podstawowe atrybuty człowieka.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2014 r.

(sygn. akt I ACa 1311/13)

Więź rodzinna jako dobro osobiste

Nie każdą więź rodzinną niejako automatycznie należy zaliczyć do katalogu dóbr osobistych, lecz jedynie taką, której zerwanie powoduje ból, cierpienie, rodzi poczucie krzywdy. Osoba dochodząca roszczenia na podstawie art. 448 k.c. powinna zatem wykazać istnienie tego rodzaju więzi, stanowiącej jej dobro osobiste podlegające ochronie.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 6 czerwca 2014 r. 
(sygn. akt I ACa 141/14)

Ustalenie wysokości alimentów

Naruszeniem zasad współżycia społecznego jest bezwzględne żądanie utrzymania wysokiego standardu życia od rodziców, których standard życia znacząco się pogorszył i popadli w poważne problemy finansowe.

Wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie VI Wydział Cywilny Rodzinny z dnia 30 grudnia 2014 roku (sygn. akt VI RCa 271/14)

Źródło: Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Olsztynie

Zadośćuczynienie za śmierć osoby bliskiej

Ustalenie wysokości zadośćuczynienia z art. 446 § 4 k.c. winno nastąpić według kryteriów branych pod uwagę przy zasądzaniu zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych (art. 23 i art. 24 w zw. z art. 448 k.c.), z uwzględnieniem jednak ciężaru gatunkowego naruszonego dobra. 

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 września 2014 r.

(sygn. akt I ACa 458/14)

Źródło: Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych http://orzeczenia.ms.gov.pl

Kontrola na lotnisku a dobra osobiste

Nawet taka interwencja funkcjonariuszy państwowych, która narusza dobra osobiste, w tym uczucia religijne, może być uzasadniona. Muszą oni jednak postępować zgodnie z prawem. (...) Kontrola bezpieczeństwa na lotnisku zawsze wiąże się z naruszeniem dóbr osobistych pasażera. Żadna osoba nie powinna być dyskryminowana, ani szczególnie uprzywilejowana przy doborze stosowanych wobec niej metod sprawdzających. Konieczność ochrony takich dóbr osobistych, jak życie i zdrowie obywateli, powoduje, że zwalniani z tego obowiązku nie mogą być ani przedstawiciele określonych grup społecznych, w tym kulturowych, ani wyznawcy żadnej z religii.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2014 r. (sygn. akt I CSK 439/13) 

Źródło: G.Prawna 2014/181/11, M.Prawn. 2014/20/1061-1062